شاید من ِخوش باور اگر ساده نبودم

شاید من ِخوش باور اگر ساده نبودم
تا حدّ جنون عاشق و دلداده نبودم

یا عشق اگر از سر و روی تو نمی ریخت
من کار به دست دل خود داده نبودم

غافل شدم از آخر این راه، وگرنه
با پای خودم راهی این جاده نبودم

چشمان تو قبله ست و لبت مُهر، ولی کاش
در زیر قدم های تو سجّاده نبودم

تقدیر چه بی موقع مرا از تو جدا کرد!
لعنت به تو ای چرخ، من آماده نبودم!

فواره فرو ریخت به تاوان غرورش
تاوان من این نیست که افتاده نبودم