ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺍﮔﺮ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﺳﺮ ﺍﺯ ﺧﺎﮎ ﺑﺮﺁﺭﻡ
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺍﮔﺮ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﺳﺮ ﺍﺯ ﺧﺎﮎ ﺑﺮﺁﺭﻡ
ﺑﺮ ﺷﺎﻧﻪﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺧﻮﺩ ﺳﺮ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ
ﺍﺯ ﺣﺎﺻﻞ ﻋﻤﺮ ﺑﻪ ﻫﺪﺭ ﺭﻓﺘﻪﺍﻡ ﺍﯼ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺎﺭﺍﺿﯽﺍﻡ، ﺍﻣﺎ ﮔﻠﻪﺍﯼ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪﺍﻡ ﺁﻭﯾﺨﺘﻪ ﺩﺳﺘﯽ ﻗﻔﺴﯽ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺣﺒﺲ ﻧﻔﺲﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎﺭﻡ
ﺍﺯ ﻏﺮﺑﺘﻢ ﺍﯾﻦ ﻗﺪﺭ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺣﺘﯽ ﻧﻨﺸﺴﺘﻪﺳﺖ ﻏﺒﺎﺭﯼ ﺑﻪ ﻣﺰﺍﺭﻡ
ﺍﯼ ﮐﺸﺘﯽ ﺟﺎﻥ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﮐﻦ ﻣﯽﺭﺳﺪ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ
ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺩﺭﯾﺎ ﺑﺴﭙﺎﺭﻡ
ﻧﻔﺮﯾﻦ ﮔﻞ ﺳﺮﺥ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ «ﺷﺮﻡ » ﮐﻪ ﻧﮕﺬﺍﺷﺖ
ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﺑﻪ ﭘﯿﺮﺍﻫﻦ ﺗﻮ ﺑﻮﺳﻪ ﺑﮑﺎﺭﻡ
ﺍﯼ ﺑﻐﺾ ﻓﺮﻭﺧﻮﺭﺩﻩ، ﻣﺮﺍ ﻣﺮﺩ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭ
ﺗﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻈﯽﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﻔﺸﺎﺭﻡ
ﺑﺮ ﺷﺎﻧﻪﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺧﻮﺩ ﺳﺮ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ
ﺍﺯ ﺣﺎﺻﻞ ﻋﻤﺮ ﺑﻪ ﻫﺪﺭ ﺭﻓﺘﻪﺍﻡ ﺍﯼ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺎﺭﺍﺿﯽﺍﻡ، ﺍﻣﺎ ﮔﻠﻪﺍﯼ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪﺍﻡ ﺁﻭﯾﺨﺘﻪ ﺩﺳﺘﯽ ﻗﻔﺴﯽ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺣﺒﺲ ﻧﻔﺲﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎﺭﻡ
ﺍﺯ ﻏﺮﺑﺘﻢ ﺍﯾﻦ ﻗﺪﺭ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺣﺘﯽ ﻧﻨﺸﺴﺘﻪﺳﺖ ﻏﺒﺎﺭﯼ ﺑﻪ ﻣﺰﺍﺭﻡ
ﺍﯼ ﮐﺸﺘﯽ ﺟﺎﻥ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﮐﻦ ﻣﯽﺭﺳﺪ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ
ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺩﺭﯾﺎ ﺑﺴﭙﺎﺭﻡ
ﻧﻔﺮﯾﻦ ﮔﻞ ﺳﺮﺥ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ «ﺷﺮﻡ » ﮐﻪ ﻧﮕﺬﺍﺷﺖ
ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﺑﻪ ﭘﯿﺮﺍﻫﻦ ﺗﻮ ﺑﻮﺳﻪ ﺑﮑﺎﺭﻡ
ﺍﯼ ﺑﻐﺾ ﻓﺮﻭﺧﻮﺭﺩﻩ، ﻣﺮﺍ ﻣﺮﺩ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭ
ﺗﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻈﯽﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﻔﺸﺎﺭﻡ
- ۱۹۶
- ۱۸ اسفند ۱۳۹۳
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط