و می آیی تو می آیی

و می آیی تو می آیی

یقین دارم كه می آیی

زمانی كه مرا در بستر سردی

میان خاك بگذارند تو می آیی





خدا...

شبی همصحبتی میگفت:

{که با روییدن یک مرگ

شهابی می چکد

از چشمهای آسمان ناگاه}

و من با گریه پرسیدم:

چرا در مرگ دل

اما

سقوط بی نهایت اشک

کافی نیست؟!