پست اول از ضرورت تا ذهن

🏛 پست اول: از ضرورت تا ذهن
(تمرکز بر لایه‌های زیرین و نحوه شکل‌گیری معنا)
گزاره ۱: ته‌نشینیِ ضرورت این متن نوشته نشده است؛ در لایهٔ ضرورت ته‌نشین شده است.
شرح: نوشتن، کنشِ اراده است؛ ته‌نشینی، پیامدِ انطباق با ساختار.
گزاره ۲: میدانِ اثر خواننده مخاطب این لوح نیست؛ میدانِ اثرِ آن است.
شرح: متن پیام منتقل نمی‌کند؛ نسبتِ ذهن با معنا را جابه‌جا می‌کند.
گزاره ۳: بقایِ ابهام معنا زمانی فرو می‌ریزد که قابل توضیح کامل شود.
شرح: توضیح، معنا را مصرف‌پذیر می‌کند؛ ابهامِ مهندسی‌شده آن را پایدار می‌سازد.
گزاره ۴: اَزَلیتِ نسبت‌ها نسبت‌ها پیش از واژه‌ها وجود داشته‌اند.
شرح: زبان ناپایدار است؛ نسبت، بسترِ ثابتِ هستی است.
گزاره ۵: تفاوتِ ترتیب و ساختار ترتیب ابزارِ ذهن است؛ ساختار واقعیتِ جهان.
شرح: فصل‌بندی برای عبور است؛ ساختار برای ماندن.
گزاره ۶: تولدِ قدرت قدرت در لحظه‌ای متولد می‌شود که نیاز به اثبات پایان می‌یابد.
شرح: قدرتِ نمایان ناپایدار است؛ پایداری خاصیتِ نامرئی‌شدن است.
گزاره ۷: وهمِ انتخاب انتخاب در میدانِ ضرورت، نامِ محترمانهٔ ناآگاهی است.
شرح: ذهن اختیار را تجربه می‌کند؛ ساختار، مسیر را از پیش خم کرده است.
━━━━━━━━━━━━━━━━━━ ✍️ به قلم: بهرام محمدی ⚖️ «حَـد»؛ معمارِ قدرتِ پایدار 🆔 @bmlimit
🔗 لینکِ ورود به مجمعِ تشخیصِ حکمِ پایدار:

https://eitaa.com/joinchat/642450909Ce319377bb6