بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت پنجم :
وَإِذَا قُرِىءَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُواْ لَهُ وَأَنصِتُواْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ - و چون قرآن خوانده شود بدان گوش فرا دهيد و خاموش باشيد، باشد كه مشمول رحمت شويد.(سوره اعراف آیه 204)
قرآن کلام خداست و برای هدایت و رحمت است.پس وقتی قرآن خوانده می‌شود، کلام خداست که به گوش ما رسید. شرط عقل و رسم ادب این است که انسان در مقابل مخاطبی که مربی رشد اوست، سکوت کند و گوش کند؛ چه رسد به این سخن رب العالمین باشد. متأسفانه دو عادت ناپسند در میان مردم رواج دارد: یکی این که در مجلس ختم نوای قرآن پخش می‌کنند، و حال آن که قرآن خطاب به زندگان است و دیگر آن که همزمان با نوای قرآن، همه با هم حرف می‌زنند و یا گریه می‌کنند و در حالی که خداوند متعال فرمود: وقتی قرآن قرائت می‌شود، سکوت کرده و گوش کنید. بدیهی است که وقتی صدای قرآن می‌آید، هر موجودی که گوش و شنوایی دارد، آن نوا را می‌شنود، اما این انسان عاقل و فهیم است که سکوت می‌کند، گوش فرا می‌دهد، باشد که مشمول رحمت بیکران الهی واقع شود. ش
أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلَى قُلُوبٍ أَقْفَالُهَا - پس آيا در اين قرآن تدبر و انديشه نمى ‏كنند يا بر دل‏هایی، قفل‏ هاى عناد و قساوت و شقاوت آن نهاده شده است؟(سوره محمد آیه 24)
خداوند متعال به انسان، دو بازو یا دو قدرت، یا دو دست عقل و قلب را قرار داده است. عقل برای معرفت و شناخت است و قلب برای باور و ایمان است. کار عقل تفکر و تدبر است، پس اگر در آیات قرآن تدبر کند، به وحیانیت، حقانیت، عظمت و جامعیت آن شناخت حاصل می‌کند و اگر قفل زنجیرهای تعلقات از قلب باز شود، به آن شناخت ایمان می‌ آورد. از این رو به هر دو وسیله تصریح می‌کند که آیا با عقل‌شان تدبر نمی‌کنند و یا بر قلب‌های‌شان قفل‌هاست. درس دیگر از این آیه آن که بهره‌وری از این اقیانوس بیکران رحمت، عقل و قلب می‌خواهد.
نَزَّلَ عَلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقاً لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ وَأَنزَلَ التَّوْرَاةَ وَالإِنجِيلَ - اين كتاب را به حق بر تو نازل كرد كه تصديق كننده كتاب هاى پيشين است و تورات و انجيل را پيش‏تر نازل كرد.(سوره آل عمران آیه 3)(ادامه دارد...)