عشق متوقعانه، همان راه رفتن روی لبه ی تنفر است... چرا که

عشق متوقعانه، همان راه رفتن روی لبه ی تنفر است... چرا که عشق را با بنگاه کاری نیست...
عشق بی توقع همان اشتیاق زاید الوصفی ست که هر لحظه زایشی را نوید می دهد...
عشق، اشتیاق می آفریند و اشتیاق، عشق...
و این مسیر ناگزیر، مسیر قرب است...