‎ﻭ ﺧﺐ، ﻣﻰﺩﺍﻧﻰ؟

‎ﻭ ﺧﺐ، ﻣﻰﺩﺍﻧﻰ؟
‎ﺑﺪﺑﺨﺘﻰ ﺍﺯ ﺁﻥﺟﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ ﻛﻪ ...
‎ﮔﻔﺘﻴﻢ ﻣﺎ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
‎ﻳﻜﻰﻣﺎﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻳﻌﻨﻰ ﭼﻰ؟
‎ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮔﻔﺖ ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ ﺑﻼﻳﻰ ﺳﺮﺕ ﺁﻣﺪ ﺻﺪﺍﺕ ﺩﺭﻧﻴﺎﻳﺪ.
‎ﺍﻳﻦ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻳﺎﺭﻣﺎﻥ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺻﺪﺍﻣﺎﻥ ﺩﺭﻧﻴﺎﻣﺪ.
‎ﻋﺰﻳﺰﻣﺎﻥ ﻣﺮﺩ ﻭ ﺻﺪﺍﻣﺎﻥ ﺩﺭﻧﻴﺎﻣﺪ.
‎ﻋﺸﻖﻣﺎﻥ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺻﺪﺍﻣﺎﻥ ﺩﺭﻧﻴﺎﻣﺪ.
‎ﺗﻮﻯ ﺧﺎﻧﻪ،
‎ﺳﺮ ﺧﺎﻙ،
‎ﻭﺳﻂ ﺳﺎﻟﻦ ﻓﺮﻭﺩﮔﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ،
‎ﺑﻪ ﺟﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﮔﻞ ﺳﺮﻣﺎﻥ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﻭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﻨﮓ
‎ﺑﺰﻧﻴﻢ ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺑﻜﺸﻴﻢ ﻭ ﺷﻴﺸﻪ ﺑﺸﻜﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﻧﺸﻜﻨﺪ،
‎ﻧﺮﻭﺩ،
‎ﺑﻤﺎﻧﺪ،
‎ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻛﺮﺩﻳﻢ.
‎ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻳﻢ ﻭ ﺑﻐﺾﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻗﻮﺭﺕ ﺩﺍﺩﻳﻢ ﻭ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺯﺩﻳﻢ
‎- ﻣﺜﻞ ﺍﺣﻤﻖﻫﺎ -
‎ﺩﺳﺖ ﺗﻜﺎﻥ ﺩﺍﺩﻳﻢ ﻭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻴﻢ ﺭﻓﺘﻨﻰﻫﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ؛
‎ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ،
‎ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ،
‎ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ....
‎ﭼﻪ ﺑﺪ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ ﻣﺎ، ﭼﻪ ﺑﺪ
‎منطقی که هر کس هر چی گفت
‎باید انجام دهیم
‎و اگه دوست نداشته باشیم
‎یا مخالفت کنیم میگذارند
‎پای بچه بودنمان و .... :)