جاده ی منتظر

جاده ی منتظر

زانوانم شکسته است و پاهايم فلج

خسته و مجروح و پريشان

و باری به سنگينی کوهی بر دوش

ومن در زير آن خم شده ام

و از زير آن که چندين برابر من سنگين است و بزرگ است

آرام گرفته ام

و تنها برق حسرت از چشمان بازم

که همچنان به اين راه

که تا ابد کشيده شده است دوخته ام ساطع است

و جاده ی منتظر را در برابرم روشن می دارد

جاده ای که سالهاست چشم به راه هر قدم

خود را بر خاک افکنده است اما ردپايی بر آن نيست و

نخواهد بود