پارت ششم اخر

پارت ششم ( اخر )




ماه‌ها بعد از گرمی 2025، دنیا همچنان پر از شایعات و هیاهو بود.
اما برای جیمین و ا.ت، چیزی مهم‌تر از همه‌ی این‌ها بود:
اونا همدیگر داشتند.


صبح یک شنبه‌ی بهاری، ا.ت و جیمین کنار پنجره‌ی بزرگ استودیوی کوچکشان نشسته بودند.
خورشید نور ملایمی روی میز پیانو می‌تابید و بوی قهوه‌ی تازه فضا را پر کرده بود.

ا.ت گفت :

– «می‌دونی… هنوز نمی‌تونم باور کنم که بالاخره اینجا هستیم، کنار هم.»

جیمین لبخند زد و دستش را روی دست او گذاشت:

– «منم… سال‌ها منتظر همین لحظه بودم.»

ا.ت به آرامی سرش را روی شانه‌ی جیمین گذاشت.

– «حس می‌کنم سال‌هاست دنبال این حس می‌گشتم.»

جیمین لبخند زد و گفت:

– «و حالا پیدا کردیش.»


---


زندگی آن‌ها پر از چیزهای کوچک اما پرمعنا بود.

صبح‌ها با هم قهوه می‌خوردند.

روزها در استودیو آهنگ می‌نوشتند و گاهی فقط کنار هم می‌نشستند و به موسیقی گوش می‌دادند.

شب‌ها، وقتی شهر پر از نور و صدا بود، روی پل هان قدم می‌زدند، بدون هیچ عجله و فشار، فقط با هم بودن.

یک شب، ا.ت با خنده گفت:

– «می‌دونی، هنوزم وقتی صداتو می‌شنوم، قلبم یه کم میره بالا.»

جیمین با لبخند محکم، اما آرام جواب داد:

– «منم… حتی بعد از این همه سال، هنوزم همین حسو دارم.»


---


چند ماه بعد، تصمیم گرفتند اجرای مشترک داشته باشند.

جیمین روی صحنه ایستاده بود، و وقتی ا.ت وارد شد، همه چیز برای لحظه‌ای متوقف شد.

آن‌ها به هم نگاه کردند، لبخند زدند و بعد شروع به خواندن کردند.

صدای ا.ت پر از احساس بود، و جیمین با هر نت موسیقی، تمام عشقی را که سال‌ها در سکوت نگه داشته بود، منتقل می‌کرد.

تماشاگران نه تنها از موسیقی، بلکه از عشق حقیقی آن‌ها هیجان‌زده شدند.


---


شب‌ها کنار هم روی بالکن می‌نشستند، نور شهر زیر پایشان می‌درخشید.

ا.ت پرسید :

– «می‌خوای بدونی بزرگ‌ترین درس من چی بود؟»

جیمین سرش را تکان داد، گفت :

– «که هیچ چیزی مهم‌تر از همدیگه نیست. حتی موفقیت، شهرت، یا ترس از آینده.»

ا.ت لبخند زد و دستش را گرفت:

– «دقیقاً.
ما دیر رسیدیم، اما هنوز به موقع بود.»

جیمین سرش را به پیشانی او تکیه داد و آرام گفت:

– «و این بار، هیچ‌کس نمی‌تونه ما رو از هم جدا کنه.»


جیمین و ا.ت بالاخره زندگی مشترکشان را آغاز کردند.
نه با عجله، نه با ترس، فقط با عشق پخته و بالغ.
روزهای ساده‌شان پر از خنده و موسیقی بود، و هر بار که به یکدیگر نگاه می‌کردند، می‌دانستند:

– «دیر رسیدیم، اما هنوز به موقع.»



پایان