آدم که غمگين می شود,

آدم که غمگين می شود,
خودش را جدا می کند از جمع...
که مبادا آسيبی به خوشی های ديگران بزند....
مورد فراموشی قرار می گيرد,
و تنهاتر و تنهاتر می شود....
آنچنان در تنهـايی خود غـرق می شود که,
ديگـر با هيـچ تلنگری بر نمی خيزد,
و اين آغاز تلخ يک پايان است ...