بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
دو نظریه کلی در رابطه با موجودیت انسان در هستی، از قدیم الایام وجود داشته است.
یکی آن نظریه است که انسان را موجودی مجبور و مفلوک و تماماً تحت سیطره انواع نیروها می داند، و دیگر نظریه ای است که او را موجودی برتر و خلیفه خدا و اشرف مخلوقات بر می شمارد. در طول تاریخ برخی طرفدار این نظریه شده اند و برخی طرفدار آن دیگری.
اکنون سؤال این است؛ کدامیک از این دو نظریه درست تر، واقعی تر و به صواب نزدیکتر است؟! صریح و بی پرده آن است که؛ هر دو درست می گویند و هر دو بر صواب اند! در قرآن کریم نیز شواهدی دال بر صحت هر دو این نظریات به چشم می خورد.
در آیاتی، انسان، ظلوم و جهول و عجول و نفسانی و تحت سیطره انواع خواهش ها و آرزوها دیده می شود، و در آیاتی، خلیفه خدا و سمیع و بصیر و صاحب اختیار و شایسته بهشت و لایق ملاقات الهی معرفی می شود.
ای دوست، حقیقت آن است که چون آدمی در بند نفس و در زندان تاریک ذهن و قضاوتهایش بسر برَد، جز موجودی مفلوک و اسیر و ظلمانی نخواهد بود. افسرده و بیمار و مهجور.
و چنانچه همچون سالکی پاکباخته روی سوی مطلق کند و قدم در راه حریّت و آزادگی گذارد و بندهای تعلقات اسارت بار را از خویش بزداید، لایق سجده ملائکه و اشرف مخلوقات است. خلیفه خدا هر انسانی نیست، آن را گویند که واصِل به حق است، خالی از منیّت و تسلیم محض است، بی طرحی است که طرح الهی را پذیرفته است، کسی است که نگاهش به مخلوقات خدا، مهربانانه و خدمتگزارانه است. چنین کسی اراده اش فنا گشته و جز به اراده خدا بقا ندارد. پس، از تاریکی خود رَسته و به نور او جَسته است. بدان، آدمی بین دو بی نهایت قرار گرفته است؛ جهل و تاریکی محض از یک سو، و نور و آگاهی محض از سوی دیگر. هر کدام از اینان، دارای اصحاب خود، و برخوردار از سرنوشت محتوم خویش اند و این به تو بستگی دارد که قدم بر راه تاریکی گذاری، یا دل به حیات نورانی سپاری.