بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت دوم :
مربیان و هادیان خیرخواه جوامع، مسئول پذیرش یا عدم پذیرش آحاد آن جوامع نمی‌باشند.
الف)- بی‌تردید، هر کلام، متن و گزاره‌ای که تجزیه و مُثله شود، معنا، مفهوم، مقصود، عمق و گستره‌ خود را از دست می‌دهد.
فرض کنید که کسی این آیات را بخواند و بگوید: یک حکایت تاریخی از گفتگوی حضرت شعیب علیه السلام با قوم مدین است و ما به ربطی ندارد! و حال آن که شرک، غش در معاملات و انواع فساد روی زمین، همچنان وجود دارد.
ب)- گاهی یک دستور العملی قانون، فقه، احکام، صادر می‌شود، اما هدف و حکمت آن جداگانه به عنوان یک اصل بیان می‌ گردد؛ مثل این که بگویند: در مصرف آب اسراف نکنید، که اسراف، ظلم به خود، جامعه،دیگران و حتی نسل‌ های می‌باشد حال آیا کسی می‌ تواند بگوید: این اسراف و حکم به ظلم بودن آن، فقط مخصوص به مصرف آب می‌ باشد؟! خیر؛ چرا که اسراف نکردن آب، یک حکم موضوعی بود، اما ظلم بودن اسراف،یک اصل و بیان حکمت آن حکم بود.
ج)- در آیات مورد بحث، ابتدا می‌ فرماید: اعْبُدُوا اللَّهَ – خدا را بندگی کنید.(سوره نحل بخشی از آیه 36)
و بعد می‌فرماید که در وزن و کیلو، عدالت و قسط را رعایت کنید و نتیجه را متذکر می‌گیرد که اگر مؤمن هستید، این برای شما خیر است - ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ.
آیا می‌شود گفت: که بندگی خدا، انحصار در پرهیز از کم‌فروشی دارد؟! و یا تنها شاخصه مؤمنین، رعایت در قسط به هنگام خرید و فروش است؟! و یا تنها خیر مؤمنان همین است؟!
بَقِيَّتُ اللَّهِ خَيْرٌ لَكُمْإِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ وَمَا أَنَا عَلَيْكُمْ بِحَفِيظٍ -مال و سرمايه‌ حلالى كه خداوند براى شما باقى گذارده از مال و ثروتى كه در اثر كم فروشى بدست مى‌ آوريد برايتان بهتر است اگر ايمان داشته باشيد، و من نگهبان شما بر حفظ ايمانتان و پذيرش اين راه نيستم.(سوره هود آیه 86)
پس از دعوت به توحید، تذکر این که جز او الهی وجود ندارد، به چند مسئله در خرید و فروش و نیز تمامی تعاملات تأکید نمود؛ فرمود: هم کم‌ فروشی نکنید و هم در زمین فساد نکنید. اگر چه کم‌فروشی نیز خودش فساد - تباهی است، اما یک اصل کلی را بیان داشت و نمی‌توان گفت: بنابر این، فقط کم‌فروشی فساد است.
پس ازاین دعوت،تذکرات و احکام حقوقی، به یک اصل اعتقادی اشاره نموده است مبنی بر این که شما خدا را عبادت کنید، خیر شما در آن چیزی است که او برای شما باقی بگذارد؛ چرا که آدمی هر گناهی که مرتکب شود نیز به تصور بردن سود و فایده می‌باشد.(ادامه دارد...)