ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﺗﻠﺨﯽ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ...

ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﺗﻠﺨﯽ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ...
ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﺍﺗﺎﻕ ﻧﯿﻤﻪ ﺑﺎﺯﻧﺪ. ﺑﺎﺩ ﺧﻨﮑﯽ ﻣﯽ ﻭﺯﺩ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ . ﺳﺎﯾﻪ ﯼ ﭘﺮﺩﻩ ﻫﺎ ﺭﻭﯼ
ﺩﯾﻮﺍﺭ ﭼﻮﻥ ﺷﺒﻬﯽ ﺑﺎﻻ ﻭ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﺍﺗﺎﻕ ﺗﺎﺭﯾﮏ ﺗﺎﺭﯾﮏ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺳﮑﻮﺕ ﺷﺐ ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﻕ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻣﺎﻫﯽ ﮐﻮﭼﮏ ﺁﮐﻮﺍﺭﯾﻮﻡ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﻠﺐ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ . ﻣﺎﻫﯽ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺷﻨﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﯿﺸﻪ ﻣﯽ ﮐﻮﺑﺪ...ﺣﺮﮐﺖ ﻋﻘﺮﺑﻪ ﻫﺎﯼ ﺳﺎﻋﺖ ﺭﺍ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. ﺣﺮﮐﺖ ﺯﻣﺎﻥ ... ﮔﺬﺭ
ﻋﻤﺮ ...
ﺳﺎﯾﻪ ﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ...
ﻗﺪﻡ ﺍﺯ ﻗﺪﻡ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺩﺍﺭﻡ. ﺻﺪﺍﯼ ﭘﺎﺷﻨﻪ ﻫﺎﯼ ﮐﻔﺶ ﻫﺎﯾﻢ ﺳﮑﻮﺕ ﺍﺗﺎﻕ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﮑﻨﺪ. ﺳﺮﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ
ﺩﯾﻮﺍﺭﯼ ﺗﮑﯿﻪ ﻣﯽ ﺩﻫﻢ. ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﯽ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﻧﺸﯿﻨﻢ ﻭ ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺗﺎﻣﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ...
ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﭘﯿﺶ ﺑﻪ ﺍﻃﺮﺍﻓﻢ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. ﺑﺎﺭ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻣﺤﯿﻂ ﺍﺗﺎﻕ ﺧﯿﺮﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﻡ.ﺍﻣﺎ...
ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺣﻀﻮﺭ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻭ ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﺻﺪﺍﯼ ﺳﮑﻮﺕ ﺩﺭ ﺳﺮﻡ ﻣﯽ ﭘﯿﭽﺪ !...
ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺗﻠﺦ ﻭ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺍﯾﻦ ﺍﺗﺎﻕ ﯾﮑﯽ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﻋﺒﻮﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﻦ
ﺳﺮﺩ ﻭ ﺑﯽ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻧﻘﺶ ﯾﮏ ﺗﻤﺎﺷﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﯼ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ.
ﺑﯽ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﺁﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪﻡ. ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﻨﺪﻡ. ﺑﺲ ﺍﺳﺖ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﻃﻌﻢ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ