بعضی آدم‌ ها رابطه را تمام نمی‌کنند چون عشقشان تمام شده،

بعضی آدم‌ ها رابطه را تمام نمی‌کنند چون عشقشان تمام شده، بلکه چون در لحظه‌ای از خشم، رنج و ناتوانی، دیگر بلد نیستند چطور دوست داشتن را درست ابراز کنند.

گاهی پایان یک رابطه، تصمیمِ دل نیست؛ واکنشِ زخمیست که برای دیده شدن، راهی جز دور شدن پیدا نکرده.

سخت‌ترین بخشِ دوست داشتن، از دست دادنِ کسی نیست؛
تماشای اوست در حالی که هنوز در عمیق‌ترین لایه‌های روان، جای ثابتی دارد، اما غرور، ترس، و دردهای حل‌نشده
اجازه نمی‌دهند احساس، به زبان برسد.

در روان انسان، سکوت همیشه نشانه‌ی بی‌تفاوتی نیست؛
گاهی سکوت، مکانیسمِ دفاعیِ قلبیست که هنوز دوست دارد، اما از اعتراف دوباره می‌ترسد.
برای همین بعضی احساس‌ها انکار می‌شوند، نه چون از بین رفته‌اند،
بلکه چون هنوز آن‌قدر زنده‌اند که گفتنشان می‌تواند همه‌ی دیوارهای ساخته‌شده را فرو بریزد.

گاهی یک مکث، یک نگاه، یا یک سکوتِ طولانی، بیشتر از هزار جمله حقیقت را آشکار می‌کند:
اینکه بعضی عشق‌ها تمام نمی‌شوند، فقط پشتِ خشم، غرور و فاصله پنهان می‌مانند