مادرم وقت سحرگاه دعایش این بود

مادرم وقت سحرگاه دعایش این بود
سر سجاده همه ذکر و ثنایش این بود

تا نبیند به دلم اینهمه بی تابی را
هرشبی را به سحر حرف و نوایش این بود

نذر کرده است که از یاد برم نامت را
دل درمانده من را که شفایش این بود

میکشد دست نوازش به سرم میگوید
دختر ساده من حق و سزایش این بود ؟

با همه بغض به رویش زده ام لبخندی
این دل عاشق من بی تو جزایش این بود