قسمت 10 از

قسمت 10 از


توضیحی کوتاه برای کسانی که اعتقاد دارند بعد رسول اکرم (ص) اصحاب از دین برگشتند بجز تعداد انگشت شماری...




اصحاب، همان هدایت ‏یافتگانند:

﴿وَٱعۡلَمُوٓاْ أَنَّ فِیکُمۡ رَسُولَ ٱللَّهِۚ لَوۡ یُطِیعُکُمۡ فِی کَثِیرٖ مِّنَ ٱلۡأَمۡرِ لَعَنِتُّمۡ وَلَٰکِنَّ ٱللَّهَ حَبَّبَ إِلَیۡکُمُ ٱلۡإِیمَٰنَ وَزَیَّنَهُۥ فِی قُلُوبِکُمۡ وَکَرَّهَ إِلَیۡکُمُ ٱلۡکُفۡرَ وَٱلۡفُسُوقَ وَٱلۡعِصۡیَانَۚ أُوْلَٰٓئِکَ هُمُ ٱلرَّٰشِدُونَ ٧﴾ [الحجرات: ٧].

«(و ای اصحاب پیامبر!) بدانید که رسول خدا میان شماست. اگر در بسیاری از امور از شما اطاعت کند، به رنج و زحمت می‏افتید، ولیکن خداوند ایمان را محبوب شما نمود و آن را در نظرتان زینت داد و کفر و فسوق و نافرمانی را، منفور شما نمود.. آنان، همان هدایت‏ یافتگانند».

در این آیه نیز، خداوند اصحاب را مخاطب خود قرار می دهد و می ‏فرماید: خداوند «ایمان» را در دل شما زینت داده به گونه‏ای که برایتان چیزی دوست‏ داشتنی‏ تر از آن نیست و در مقابل، «کفر» و «فسوق» و «عصیان» و «سرپیچی از اوامر خدا و رسولش» را -همان چیزهایی که تیجانی به اصحاب نسبت می‏دهد - در نظر شما زشت و کریه دانسته تا جایی که چیزی بدتر و زشت‏تر از آن - در نظرتان - نمی ‏توان یافت.. و نهایتاً آنها را همان راه ‏یافتگان و راشدان می‏خواند؛ زیرا به ایمان محبّت می ورزند و از کفر و فسوق و معاصی بیزارند.

 اصحاب، همان راستگویانند:

﴿لِلۡفُقَرَآءِ ٱلۡمُهَٰجِرِینَ ٱلَّذِینَ أُخۡرِجُواْ مِن دِیَٰرِهِمۡ وَأَمۡوَٰلِهِمۡ یَبۡتَغُونَ فَضۡلٗا مِّنَ ٱللَّهِ وَرِضۡوَٰنٗا وَیَنصُرُونَ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥٓۚ أُوْلَٰٓئِکَ هُمُ ٱلصَّٰدِقُونَ ٨ وَٱلَّذِینَ تَبَوَّءُو ٱلدَّارَ وَٱلۡإِیمَٰنَ مِن قَبۡلِهِمۡ یُحِبُّونَ مَنۡ هَاجَرَ إِلَیۡهِمۡ وَلَا یَجِدُونَ فِی صُدُورِهِمۡ حَاجَةٗ مِّمَّآ أُوتُواْ وَیُؤۡثِرُونَ عَلَیٰٓ أَنفُسِهِمۡ وَلَوۡ کَانَ بِهِمۡ خَصَاصَةٞۚ وَمَن یُوقَ شُحَّ نَفۡسِهِۦ فَأُوْلَٰٓئِکَ هُمُ ٱلۡمُفۡلِحُونَ ٩ وَٱلَّذِینَ جَآءُو مِنۢ بَعۡدِهِمۡ یَقُولُونَ رَبَّنَا ٱغۡفِرۡ لَنَا وَلِإِخۡوَٰنِنَا ٱلَّذِینَ سَبَقُونَا بِٱلۡإِیمَٰنِ وَلَا تَجۡعَلۡ فِی قُلُوبِنَا غِلّٗا لِّلَّذِینَ ءَامَنُواْ رَبَّنَآ إِنَّکَ رَءُوفٞ رَّحِیمٌ ١٠﴾ [الحشر: ٨-١٠].

«(این غنایم) برای فقرای مهاجرینی است که از خانه و کاشانه و اموال خود، بیرون رانده شده‏اند. آن کسانی که فضل خدا و رضایت او را می خواهند، و خدا و پیامبرش را یاری می‏دهند. به راستی اینان همان راستگویان و راست‏کرداران هستند.. و (انصار) آنهایی که پیش از آمدن مهاجرین (از مکّه به نزدشان) خانه و کاشانه (خود را در مدینه برایشان) و ایمان را (در دلشان) آماده کردند. کسانی را دوست می ‏دارند که به پیش آنها هجرت کرده‏اند و در درون خود، احساس و رغبت نیازی نمی کنند به چیزهایی که به مهاجران داده شده است، و ایشان را بر خود ترجیح می دهند، هرچند که خود سخت نیازمند باشند. (چنین) کسانی که از بخل نفس خود، محفوظ شوند، ایشان قطعاً رستگارانند.. و آنانی که بعد از مهاجرین و انصار می ‏آیند، می ‏گویند: پروردگارا! ما و برادران ما را که در ایمان بر ما سبقت گرفته‏اند، بیامرز و هیچ کینه‏ای نسبت به مؤمنان در دلهای ما جای مده! پروردگارا! همانا تو دارای رأفت و رحمت فراوانی هستی».

این آیه به اموال و غنایم «فی‏ء» اشاره دارد که در جنگ با کفّار، عاید مسلمانان می گردید.. خداوند مقرّر فرموده که این مال، به فقرای مهاجرین تعلّق می گیرد؛ کسانی که به خاطر یاری خدا و رسولش و اعتلای کلمه «اللّه» از دیار خود رانده شدند و تنها فضل و رضای خدا را جویا بودند.. خداوند آنها را با ﴿أُوْلَٰٓئِکَ هُمُ ٱلصَّٰدِقُونَ﴾ تأیید و تصدیق می ‏فرماید.. سپس در آیه بعد به مدح و ستایش انصار می ‏پردازد؛ زیرا آنها بودند که پیش از ورود مهاجرین، در مدینه سکونت داشتند و حبّ ایمان را در دلهایشان استحکام دادند و خانه و کاشانه خود را برای پناه و پذیرایی مهاجرین آماده کردند و آنها را دوست داشتند و با قلبی سرشار از محبّت و برادری، از آنها استقبال کردند و هرچه داشتند، با مهاجرین تقسیم کردند، و حتّی در آنچه که مایحتاج خودشان بود و نیاز شدید هم بدان داشتند، آنها را بر خود مقدّم داشته و ایثار نمودند.. و این است که خداوند آنها را چنین تأیید و تصدیق می ‏فرماید: ﴿أُوْلَٰٓئِکَ هُمُ ٱلۡمُفۡلِحُونَ﴾.

نکته مهم اینکه: خداوند پس از وصف دو گروه مهاجرین و أنصار، به کسانی اشاره می ‏کند که مراد، تابعین و همه مؤمنانی است که تا روز قیامت، بعد از مهاجرین و انصار می آیند و از آنها به نیکی تبعیّت کرده و پرده‏های زمانی و مکانی را از میان برداشته و نیکیهایشان را هرگز فراموش نمی ‏کنند و در تلاشند که همواره همانند آنها با