بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت دوم :
بنابراین، نمی‌شود نام هر کاری را که هوای نفس تربیت نشده دوست دارد انجام دهد،لذت گذاشت و معترضانه پرسید: چرا در اسلام حرام است؟!
شاید یکی بگوید:من از زنا و تجاوز لذت می برم دیگری بگوید: من از شرابخوری و مستی لذت می‌برم - دیگری بگوید: من از قمار و درآمد از ربا لذت می‌برم و دیگری بگوید: من از قتل و جنایت و ظلم لذت می‌برم!
پس، لذت در هر دین، آیین، مکتب و فرهنگی، هم تعریف دارد و هم قانون و حدود.
یکجا میگویند:نوشیدن مشروبات الکی حتی یک جرعه، هنگام رانندگی - عمل جراحی- ساعات کار در ادارات - نیروی نظامی و انتظامی و اطلاعاتی حین انجام خدمت و ... ممنوع است!
خداوند متعال می‌فرماید: پس، خودتان هم می‌دانید که مضرّ به حال فرد و جامعه می‌باشد، پس مطلقاً حرام است.!
یکجا میگویند:بنابر آزادی جنسی،روابط نامشروع مانعی ندارد، اما سنّ و سال قانونی دارد؛ و اگر بخواهند آبروی شخصیتی را در امریکا و اروپا ببرند، روابط جسنی با غیر همسرش را افشا میکنند! و اسلام میفرماید: زنا مطلقاً حرام است و سنّ و سال و مقام ندارد!
منفعت شخصی و اجتماعی : لذت باید به حال فرد و جامعه، مفید باشد و نباید ضرر برساند؛ اما چه کسی به این منافع و مضرات علم دارد و می‌تواند حدود و چارچوب‌ ها و قوانینش را بیان دارد؟!
هوای نفس اشخاص - حکومت‌ها - افراد براساس میل ومنافع شخصی یا رأی اکثریت در یک جامعه ...- یا خداوند خالق انسان و جهان؟!
وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ -ما انسان را آفريديم و می‌دانیم نفس او به چه چیزهایی یا کارهایی وسوسه‌اش میکند، و ما به او ازرگ قلبش نزديكتريم.(سوره ق آیه 16)
بنابراین، لذت باید منفعت شخصی و اجتماعی داشته باشد؛ از این‌رو، خداوند علیم و حکیمی که انسان و عالَم هستی را بر اساس اندازه‌های معینی خلق نموده، آن چه که پاک - طیب و مفید برای فرد و جامعه، و دنیا و آخرت است را حلال نموده و آن چه ناپاک خبیث و مضر به حال فرد و جامعه و مانع از رشد، کمال و رسیدن به سعادت ابدی در حیات اخروی می‌ گردد را حرام = ممنوع اعلام نموده است؛ لذا کسانی که پیروی میکنند به این کمالات و رستگاری میرسند : الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الْأُمِّيَّ الَّذِي يَجِدُونَهُ مَكْتُوبًا عِنْدَهُمْ فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِيلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَاهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبَائِثَ وَيَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالْأَغْلَالَ الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهِمْ فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ أُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ - همانها كه از فرستادۀ خدا، پيامبر امّى پيروى مى‌كنند؛ پيامبرى كه صفاتش را، در تورات و انجيلى كه نزدشان است، مى‌يابند؛ آنها را به معروف دستور مى‌دهد، و از منكر باز می‌دارد؛ پاکی‌ها را براى آنها حلال مى‌شمرد، و ناپاكی‌ها را تحريم میكند؛ و بارهاى سنگين، و زنجيرهايى را كه بر آنها بود، از دوش و گردنشان بر مى‌دارد؛ پس كسانى كه به او ايمان آوردند، و حمايت و ياريش كردند، و از نورى كه با او نازل شده پيروى نمودند، آنان رستگارانند.(سوره اعراف آیه 157)(پایان)