بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
قسمت چهارم :
آنها معنا، نه تنها مفهوم و مصداق ولی الله را تغییر داده بودند، حتی معنای مؤمن را واژگون کرده بودند، تا آنجا که به معاویه، یزید، عمر سعد و نامرد و پست دیگری، امیرالمؤمنین می‌گفتند.
زینب علیهاالسلام، در معرکه کربلا و در روز عاشورا، با چشم بصیرتی که اشک بر وسعت و عمق دید آن می‌افزود، می‌دید که چگونه آنان که در راه خدا کشته می‌شوند، تا ابد خودشان زنده مانده و به دیگران حیات می‌بخشند - وَلاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاء عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ - و هرگز گمان مبر كسانى كه در راه خدا كشته شدند مرده‏اند، بلكه زنده‏اند و در نزد پروردگار شان روزى داده مى‏شوند.(سوره آل‌ عمران آیه 169)
مَا رَأَيْتُ إِلَّا جَمِيلًا : و خلاصه آن که زینب علیهاالسلام، امام را که مظهر اتمّ اسمای الهی است، با تمامی جلواتش می‌دید همه دنیا و پستی‌ ها و پست‌هایش را در یک جبهه و همه رها شدگان از یوق بندگی هوای نفس و تعلقات دنیوی را تا پایان دنیا می‌دید او همه‌ آخرت، با محشر و محکمه‌ اش، و تمام بهشت و جهنمش را یکجا دید حقیقت تقسیم و مقسم جنت و نار و ظهور تمام دین و آیات کریمه قرآن مجید را یکجا دید صبر، مجاهدت، انتظار و ظهور را دید و فرمود: مَا رَأَيْتُ إِلَّا جَمِيلًا.
عاشورا : عاشورا فقط روز قطع شدن دست‌ها، کور شدن چشم‌ها، جراحت ابدان، له شدن زیر سمّ اسبان، لب‌های خشکیده، جگرهای سوخته و سرهای بریده نبود. محدود کردن نگاه به کربلا و عاشورا، در این حدّ ظاهری و سطحی، خود ظلمی دیگر است.
عاشورا، روز ظهور تمام دین در یک جبهه و تمام کفر، شرک و نفاق در جبهه مقابل بود.
عاشورا، روز صف‌کشی بندگان خدا و بندگان دنیا و طواغیت‌اش، مقابل یک دیگر بود.
عاشورا، روز رویایی تمام حق و تمام باطل با یک دیگر و پیروزی خون بر شمشیر بود.
عاشورا، روز تجلی تمام عشق و معرفت و شوق به لقاء الله بود.
عاشورا، روز رسوایی مستکبران، فاسدان و فاسقان و حیات مجدد اهل ایمان، تقوا و آخرت بود.(ادامه دارد...)