گفتم: که روی خوبت ، از من چرا نهان است؟

گفتم: که روی خوبت ، از من چرا نهان است؟
گفتا : تو خود حجابی ، ورنه رخم عیان است !

گفتم : که از که پرسم ، جانا نشان کویت؟
گفتا : نشان چه پرسی ، آن کوی بی نشان است !

گفتم: مرا غم تو خوشتر ز شادمانی،
گفتا: که در ره ما ، غم نیز شادمان است!

گفتم: که سوخت جانم، از آتش نهانم،
گفت : آنکه سوخت او را ، کی ناله یا فغان است؟!

گفتم:فراق تا کی ؟
گفتا: که تا تو هستی،

گفتم نفس همین است؟
گفتا:سخن همان است!

گفتم: که حاجتی هست،
گفتا : بخواه از ما،

گفتم : غمم بیفزا،
گفتا که رایگان است !

گفتم : زفیض بپذیر، این نیمه جان که دارد،
گفتا نگاه دارش، غم خانه تو جان است!


«ملامحسن فیض کاشانی»