شعر مریم حیدرزاده برای مرتضی پاشایی

شعر مریم حیدرزاده برای مرتضی پاشایی
ﯾﻪ ﺻﺒﺢ ﺟﻤﻌﻪ ﯼ ﭘﺎﯾﯿﺰ ﺗﻮ ﺩﯾﮕﻪ ﭼﺸﻤﺘﻮ ﺑﺴﺘﯽ
ﺧﺒﺮ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﺻﺤﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺳﯿﺎﺭﻣﻮﻥ ﺭﻓﺘﯽ
ﺩﯾﺪﯼ ﺗﻮ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﮐﻨﺴﺮﺕ ﭼﻘﺪﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﻫﺎﺕ ﺧﻮﻧﺪﻥ
ﺳﮑﻮتت ﺗﻠﺦ ﺑﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﯾﻪ ﺑﺎﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺟﺎﺕ خوﻧﺪﻥ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﺁﺭﻭﻡ ﮔﻞ ﺑﯿﺘﺎ ﺻﺪﺍﺕ ﺗﺎ ﺁﺳﻤﻮﻧﺎ ﺭﻓﺖ
ﺍﻭﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﻫﻞ ﻣﻮﻧﺪﻥ ﺑﻮﺩ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻓﺖ
ﺩﯾﮕﻪ ﺩﻟﻮﺍﭘﺴﺖ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺭﻭ ﺯﻣﯿﻦ ﺟﺎﺵ ﻧﯿﺴﺖ
ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻗﻠﺒﻤﻮﻥ ﺍﻣﺎ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺩﺭﺩ ﻫﻤﺮﺍﺵ ﻧﯿﺴﺖ
ﻻﻻ ﻻﻻ ﯾﮑﯽ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﻨﻮﺯﻡ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻣﯿﻤﻮﻧﻪ
ﻭﻟﯽ ﺍﺯ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺭﻓﺘﻪ ﺗﻤﺎﻣﻪ ﺷﻬﺮ ﺑﺎﺭﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺷﻮﻕ ﻭ ﺻﺒﺮ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﺩﺭﺩ ﺟﻨﮕﯿﺪﯼ
ﯾﻪ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺪﺭﻗﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩﺕ ﺑﻮﺩﯼ
ﺧﻮﺩﺕ ﺩﯾﺪﯼ
ﯾﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻣﻮﻧﺪﻩ ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻫﺮ ﺁﻫﻨﮕﺖ
ﺻﺪﺍﺕ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﻋﻤﻖ ﻭ ﺳﺨﺖ ﺩﻟﺘﻨﮕﺖ
ﺑﻪ ﺟﺎﺕ ﯾﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺧﺎﻟﯽ ﺗﻮﯼ ﺗﺎﻻﺭ ﻣﯿﻼﺩﻩ
ﮐﻪ ﻋﮑﺲ ﺗﻮ ﺭﻭﯼ ﭘﺮﺩﺵ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﺻﺎﻑ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻻﻻ ﻻﻻ ﺻﺪﺍﯼ ﺧﻮﺵ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﮐﻮﭺ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ
ﺗﻮ ﻭ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺗﻮ ﺍﻭﺟﺖ ﺑﺎ ﯾﻪ ﮐﻨﺴﺮﺕ ﺭﻭﯾﺎﯾﯽ
ﺳﻔﺮ ﺧﻮﺵ ﺟﺎﺩﻩ ﻫﺎ ﻫﻤﻮﺍﺭ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﯿﻤﻮﻧﯽ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺑﺎﺷﻪ ﺁﻏﺎﺯﺕ ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺳﺨﺘﻪ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻭﺭ
ﺣﺎﻻ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﺴﺎ ﻋﺸﻘﻮ ﺑﻪ ﺁﻭﺍﺯﺕ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻥ
ﭼﻪ ﺧﻮﺏ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﺩﯾﺪﯼﭼﻘﺪﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻥ
ﯾﻪ ﺻﺒﺢ ﺗﻠﺦ ﭘﺎﯾﯿﺰﯼ ﺩﻻﻣﻮﻥ ﺧﻮﻧﻪ ﯼ ﻏﻢ ﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﻓﻬﺮﺳﺖ ﮐﻨﺴﺮﺗﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﻣﺮﺗﻀﯽ کم شد...