مهیای رفتنم

مُهَیایِ رَفتَنم
اَگر مَرگ
شِکلِ شانه های تو باشَد
و آغوشت
آخرین پیراهَنی که بَر تَن میکُنم ....
.
.
.
ناگهان اشکش سرازیر شد.
دریاچهٔ بزرگی از تنهایی و سکوت در درونش جا گرفت که بر فراز آن،
آهنگ غم‌انگیز رفتن،
نواخته می‌شد...