دو ماه گذشت.

دو ماه گذشت.

نه با سرعت… بلکه با آرامشی عجیب که برای سوآ تازگی داشت.
صبح‌ها با حس بهتری از خواب بیدار می‌شد، و شب‌ها با لبخندهای نصفه‌نیمه‌ای که خودش هم نمی‌فهمید از کجا میان، دفتر بنفش قفل‌دارش رو باز می‌کرد و چند خط می‌نوشت.

دوستی با سوهو، برخلاف تصور اولش، چیز پیچیده‌ای نبود.
نه از اون مدل دوستی‌هایی که پر از توقع و رقابت باشه.
یه دوستی آروم، معمولی… ولی واقعی.

گاهی بعد از مدرسه با هم قدم می‌زدن، گاهی فقط از پنجره‌ی کلاس به هم نگاه می‌کردن و سر تکون می‌دادن.
و گاهی هم یه برگه‌ی کوچیک با یه شکل خنده‌دار یا یه جمله‌ی بی‌معنی رد و بدل می‌کردن و تا شب بهش می‌خندیدن.

و حالا… امشب، یه شب خاص بود.

شوگا جلوی آینه‌ی قدی ایستاده بود و آخرین دکمه‌ی پیراهن مشکیش رو می‌بست. نگاهی گذرا به خودش انداخت و بعد به ساعت روی دیوار.
– سوآ! آماده‌ای؟

از اتاق، صدای جوابش اومد:
– آره! فقط بند کفشم مونده.

چند دقیقه بعد، سوآ از اتاق بیرون اومد.
یه پیراهن ساده و شیک پوشیده بود، موهاشو یه کم جمع کرده بود و لب‌هاش یه ذره رنگ گرفته بودن.
یه جور ظاهر متین و مرتب… همونطوری که دلش می‌خواست دیده بشه.

شوگا با دیدنش لبخند زد.
نه اون لبخند گرمی که مال پدرای مهربونه، ولی یه لبخند کوچیک که نشون می‌داد راضی‌ه.

– خوب شدی.

سوآ گفت:
– نپرسیدی کجا داریم می‌ریم.

– می‌دونم. خونه‌ی کوک.

سوآ لبخند زد و با صدای آروم گفت:ارههه

شوگا چیزی نگفت. فقط در خونه رو باز کرد و ایستاد کنار تا سوآ ازش رد بشه.

و اون دو نفر، که حالا با گذشت زمان، یه رابطه‌ی نصفه‌نیمه‌ی پدر و دختری ساخته بودن، از خونه بیرون رفتن…
به سمت یه شب که شاید اتفاقی متفاوت در انتظارشون