نکند هوش و هَواسَم برود..

نکند هوش و هَواسَم برود..
شور و غوغا ز کلاسم برود..

نکند عشق؛ مجازی بشود..
وَ شبی شعر؛ ریاضی بشود..

نکند مثنوی ام « نیست » شود..
قالبِ شعریِ من « زیست » شود..

نکند « رابعه » معقول شود..
وَ غزل؛ صاحبِ فرمول شود..

نکند « هندسه » عطار شود..
مولوی عاشقِ پرگار شود..

نکند جاذبه؛ اعجاز شود..
« نیوتن » حافظِ شیراز شود..

نکند... پنجره ای بسته شود..
شاعراز شعر خودش خسته شود...

همه رفتند بگو لانه کجاست؟..
اشک دارم کمی، شانه کجاست! 😓 😞