ای علمدار رشیدم چه به هم ریخته ای!

ای علمدار رشیدم چه به هم ریخته ای!
دست و پا میزنی و غم به دلم ریخته ای

سرو بودی همه ی برگ و برت زرد شدند
تا که دستان تو افتاد همه مرد شدند

سرو رعنای برادر چقدر خم شده ای!
شاه شمشاد قدان!خردشدی، کم شده ای

جانِ داداش بیا قلب حرم را نشکن
قوّت زانوی زینب! کمرم را نشکن

آب اگر ریخت عزیزم به فدای سرِ تو
کمر من شد اگر خم به فدای سر تو

تو اگر آب نیاری هم عزیزی عباس
و اگر دست نداری هم عزیزم عباس

هیچ کس آب نمیخواست فقط خیمه بیا
دختر فاطمه تنهاست فقط خیمه بیا

تو بمانی همه ی قوم سرم میریزند
پاشو عباس، نباشی به حرم میریزند

قسمت می دهم ای یار بیا برگردیم
جان شش ماهه!علمدار بیا برگردیم

ترسم این است بمانی تو و تکرار شود
کوچه و سیلی و دیوار... بیا برگردیم

خواهر غم زده ام باز بلا می بیند
می برندش سوی بازار بیا برگردیم

خیمه بی پشت و پناه است رقیه تنهاست
پسر حیدر کرار بیا برگردیم

جان عباس به من رحم کن و خیمه بیا
قسمت می دهم ای یار بیا برگردیم. . .