بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت اول :
از این می‌گویندها، بسیار است که اگر بخواهید خود را مخاطب آنها قرار دهید، عمر شریف بر باد می‌رود، و اگر منفعل شده و اثر بپذیرید نیز عقلانیت، جایش را به دهن‌بینی، سطح‌نگرانی و خرافه‌گرایی می‌دهد!
در کدام برهه‌ تاریخ باستان، ایرانی‌ های به هنگام تولد فرزند، چنین عمل نیکویی انجام می‌دادند و درختی می‌کاشتند؟ چه کار خوبی می‌کردند، ای کاش همچنان ادامه می‌دادند. اسلام نه تنها مانع از تداوم سنت‌های حسنه در میان اقوام و ملیت‌ها نگردیده، بلکه به تداوم آن تشویق هم می‌ نماید.
اگر این کار نیکو، سنت ایرانیان بود، چرا ترک کردند؟! آیا اسلام مزاحم‌ شان شده بود؟! به کدام سند؟! پس چرا چهارشنبه سوری را ترک نکردند، در حالی که با عقل سالم و دین خدا، منافات دارد؟!
مگر اسلام فرموده است که دیگر درخت نکارید و به جایش گوسفندی را عقیقه کنید؟!
هرکسی اکنون نیز می‌تواند،به هر دلیل و بهانه‌ای،و حتی بدون مناسبت، درختی بکارد.
گوشت حیواناتی چون گوسفند و گاو، از مهم‌ ترین منابع تغذیه‌ نوع بشر می‌باشد، بنابراین در هر ساعت، صدها هزار گاو و گوسفند به قول شما زبان بسته،برای کباب کردن یا تهیه‌ خوراک‌های گوناگون،کشته می‌شوند. حال مردم برای تأمین آن چه کنند، بروند درخت بکارند؟! یا فقط عقیقه را چون یک دستور دینی است ترک کنند و به جایش درخت بکارند؟!
نکته :بنابراین دقت نمایید که هدف از این شایعات و شبهات، نه پرورش و کشتار چهار پایان - دامداری و پرندگان، خزندگان و ماهیان دریایی است و نه درخت‌کاری،کشاورزی و زراعت؛ بلکه از یک سو ضد تبلیغ علیه اسلام، با عوامفریبی می‌باشد و از سوی دیگر، جایگزین سازی برای احکام الهی- یعنی:این به جای آنهای من درآوردی!
سخن از ایرانی‌های قدیم و جدید نیز بهانه است،برای تحریک حس ناسیونالیستی و ارجح نشان دادن قومیت به دین الهی!
وگرنه کسی مانع ایرانیان نشد و نمی‌ گردد که هنگام تولد فرزند،درخت نیز بکارند.
اهمیت درختکاری در اسلام : اگر بخواهیم فقط احادیث مربوط به اهمیت درختکاری و سفارش به کشاورزی،زراعت و دامپروری را بنویسم، خودش یک کتاب قطور می‌ شود.
درختکاری، نه تنها در اسلام عزیز بسیار توصیه شده، بلکه اگر در راه خدا باشد، از عبادات بسیار ارزشمند، مقبول و باقیات الصالحات قلمداد شده است.
پیامبر اکرم صلوات الله علیه و آله، درختکاری را از مصادیق صدقه جاریه شمرده و فرمودند: مسلمانی نیست که درختی بکارد یا زراعتی انجام بدهد که انسان یا پرنده یا چارپایانی از آن تغذیه کنند، مگر آنکه برای او صدقه‌ای شمرده شود. (مستدرک الوسائل جلد 13ص 460)(ادامه دارد...)