ایـن منــــــم ...

ایـن منــــــم ...
 دختـــری از جنـــــس ِ احســــــــاس
که غــــم هـایش را
      درد هـــایش را
       بُغـــض هـایش را

 پشــــت ِ نقــــابی از لبخنـــــــــــد پنهـــان کــرده اسـت
نگــاه کـن مـرا خیـــره شـو در مــن
امـــا ایـن بــار ...
  
در مــن جــــوری دیگـر غــــرق شـــو
تصویــــر بستـــه ی نگــــاهـت را

از گلبـرگ سـرخ لـــب هایـم بـدزد
کمـی بالاتــر بیـا
بالا تـَــــر..
بـَر فــراخ ِ چشمـــان منتظــــرم بـایسـت
چَشـــم بـدوز در مــن
ببیــن دلتنگـی ها را از آسمـــان سیــاه و تاریکــــم
بشنــو سمفــــــونی اشـک ها را
 
از صحنـــه ی گونــــه هایم
بخــوان سکـــــوت را از پشـت نگـــاهـم
سکـــــــوتی که ایـن روزهــا
از لا بـه لای پیچیـــش ثانیـــه هایم پیــداست
سکــــوتی به تلخـی یک بلاتکلیفــی
بـــــی وزن
          بــــی کلام
                     بـــــــی هجــــا
در میــان واژه هـایی با آوایــی از صـــامـِت ها و مُصَـــوِت های ِ فـریــاد
حـال  نفـــــــــس بکــش
   استشمـــــام کـن
   هــــــوایی را که بــوی بــی قـــــراری می دهـــد
   
نقـــاب بَـرکِـــش از چهـــره ی غمگینــــم
بنگــر لبخنــدی را که
بــی تفـــــاوتی ات
 رفتنـــــــــت
   نبــــــودنت
 تلــــــخش کــــرده اسـت
نگــاه کـن مــرا ...
نگــاه کـن تاریکـــی ِ ایـن عکــــس را
 که تلخـی هـای زندگـی بـی تــو سیـــاهَ ش کــرده اسـت
نگــاه کـن ایـن " مــن " را
  که از بــس دلتنگ " تـــو" بـــود
                                                             تمــــام " مـــن " اش را از یاد بُـــرد
از یــــاد بـرد
دل خوشـی های کوچـک زندگـی را
تــــو ....
  به انـــدازه ی تمــــــام ِ لحظـــه های ِ نبودنت
لبخنـد های شیریــن زندگــــی را
                      به ایـن " مـــــــن "  بدهکاری
نگــاه کـن مـرا ...