یاد باد آنکه ترا در دل کس راه نبود

یاد باد آنکه ترا در دل کس راه نبود

کسی از عشق من و حسن تو آگاه نبود

 

چشم حسرت نگرم آگهی از اشک نداشت

لب خونابه خورم با خبر از آه نبود

 

شورش روح من و جلوه ی زیبایی تو

عالمی داشت،ولی شهره در افاق نبود

 

یاد از آن بی خبریها که در آغوش وصال

با تو بودم من و کس را به میان راه نبود

 

یاد از آنشب که لب چشمه میان من و او

پرده ای جز سر گیسوی شبانگاه نبود

 

خاص من بود سراپای وجودش که هنوز

آگه از حسن جهانگیر خود آن ماه نبود

 

لب او بر لب من بود و به حسرت می گفت:

کاشکی عمر وصال این همه کوتاه نبود