دِلَم  خون کردی  و داغَم نَدیدی

دِلَم  خون کردی  و داغَم نَدیدی
گُلی  از  بوته ی   باغَم  نَچیدی
کِشیدی صورتِ خود پُشتِ پَرده
روان  چون  ماهی دَریا  خَزیدی
به دُنبالَت  نهادم     پا  به  دَریا
شُدی طوفان و بَرطوفان پَریدی
شُدَم  گُم  دَر  میانِ  موجِ ساحِل
کُجا رَفتی ، چرا بی مَن دَویدی؟
زِ ساحِل  آمَدَم  با زورقِ  عِشق
نَدیدی  گِردِ خود  موجِ  سِپیدی