تمام این فاصله ها ..

تمام این فاصله ها ..
تمام این تنهایی...
تمام نداشتن هایت ،
ای کاش خوابی بودن شبیه خواب دم صبح ...
می آمدی با دستان شبیه اطلسی ات بیدارم میکردی.
میگفتی ：جان دلم!
صبح شده است..
ومن به بهانه ی رهانیدنم از خوابی سخت درآغوش میکشیدمت ....
اما حیف تونیستی ومن
به واقعی ترین شکل ممکن اسیر کابوس نداشتنت شده ام...
تنهای....تنهای ...تنها....!