نشسته ام به امیدی هوای چشمانت

نشسـته ام به امـیدی هــــوای چشمــــانت
که جـان خستـه بریزم به پای چشمــــانت

کنار ساحـل کــــــارون گشـوده ام آغوش
که باز و بسته شود پا به پای چشمــــانت

پل قشنگ طبیعت کنون چو محرابی سـت
که کرده قبلــه ی عشـقم خـدای چشمــــانت

بنــام معـجـزه امشب چـه التجـاهـــا رفت
به پای گنبد مشکل گشــــــای چشمــــانت

چقــدر شـعر و غــزل نذر کفتـران بکنم؟
چقــدر دانــــه بریـزم برای چشمــــانت ؟

فقیــه شهــــــر که هر دم ملامـتم می کــرد
چرا شده ست خودش مقتـدای چشمــــانت؟

غــزال ِ مـن غــزل ما به انتهــا نرسیـــد
ببین که مانده هنوز در ابتدای چشمــــانت

بیا که نیمه ی اسفنـــــد جشـن میــلاد است
بیا بیا که شود جـان فــــــــدای چشمــــانت

به ناز شعــر صبایم به مصـطفـی برســان
که بغض عشـــق گرفته جدای چشمــــانت

میان سـاحل و مژگــان همیشگی جاریست
غـزل غـزل به تو از ماجرای چشمــــانت

همیــشه پیش خــــدایم سپـــــــاس ها دارم
برای دِین ِ قشنگــــــــــ بهـای ِ چشمــــانت

بیا که دست نیــازم در آسمــانهـــــــا ماند
به استـجـابـت نـــاب ِ دعــای چشمــــانت