ای عجیب قشنگ!

ای عجیب قشنگ!
با نگاهی پر از لفظ مرطوب،
مثل خوابی پر از لکنت سبز یک باغ،
چشم هایی شبیه حیای مشبک ،
پلک های مردد
مثل انگشت های پریشان خواب مسافر!
زیر بیداری بید های لب رود
انس
مثل یک مشت خاکستر محرمانه
روی گرمای ادراک پاشیده می‌شد.
فکر
آهسته بود.
آرزو دور بود،
مثل مرغی که
روی درخت حکایت بخواند...