می شناسی من را

می شناسی من را
دشت خوزستان را
همان کنج فراموش شده
که دگر آب هم با او قهر شده

خاک را نگیرید از ما
نفسم تنگ است، چرا؟
نکند باز دوباره هوا ،خوب شده
ریه ام دلگیر نبود خاک شده

خوزستانم من
همان کنج فراموش شده
که دل هر رهگذری از دیدنش
سوز شده