بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت اول :
همسفر با کاروان : چون به ویژه در این ایام، پرچم نهضت ابا عبداللّه الحسین علیه السلام را بر افراشتیم و مکرر اعلام مواضع نمودیم که یا اَباعَبْدِاللَّهِ اِنّی سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَکُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حارَبَکُمْ اِلی یَوْمِ الْقِیامَةِ ؛ پس همگی به دنبال بزرگان خاندان و سرورانی چون حضرات ابوالفضل، علی اکبر، زینب کبری، قاسم، عبداللّه، رباب و ... علیهم السلام، به صحنه و میدان آمدهایم.
آنان که به شهادت رسیدهاند، در جوار شهدای کربلا جای گرفتهاند، اما آنان که هنوز زنده هستند، به حرکت جهانی خود در کاروان امام سجاد و زینب کبری علیهما السلام، ادامه میدهند.
وَ ما رَأیتُ الّا جَمیلاً : مستکبران، جباران و ظالمان تاریخ، همیشه برای تطهیر خود و فریب مردمان، ادعای جبرگرایی کرده و گفتهاند: ما اختیاری نداشتیم، این بلایا و مصیبتها را خدا بر سر شما آورده است!
ابن زیاد ملعون نیز به حضرتش گفت: دیدی خدا با برادرانت چه کرد؟!؛ و ایشان در پاسخی کوتاه، اما ژرف، حکیمانه، عارفانه و البته سیاسی، فرمودند: وَ ما رَأیتُ الّا جَمیلاً - و من جز زیبایی ندیدم! چرا که شهید نظر میکند به وجه الله؛ پس وجه الله در او تجلی مییابد و این وجه بسیار زیباست؛ همان تجلی جمال الهی است.
سید الشهداء علیه السلام، خود وجه الله بود و شهدا همه نظر به او داشتند و زینب علیها السلام، شاهد تمام این زیباییها. پس فرمود: وَ ما رَأیتُ الّا جَمیلاً -
همسفر با کاروان - حضرت زینب سلام اللّه علیها در خطبه کوفه: اى كوفيان! اى نيرنگ بازان و پيمان شكنان و...! هرگز اشك چشمانتان خشك مباد و نالههايتان آرام نگيرد. آيا براى برادرم گريه مى كنيد؟ آرى به خدا سوگند بايد كه بگرييد، چرا كه شما شايسته گريستنيد؛ پس فراوان گريه كنيد و اندك بخنديد، چرا كه ننگ گريبان شما را گرفت و لكه آن براى هميشه به دامن شما نشست. شما به خشم خدا گرفتار گشته و خوارى و بيچارگى بر شما حتمى شده است..
اگر پيامبر از شما بپرسد، اين چه كارى بود كه با اهل بيت من كرديد،...، چه پاسخ خواهيد داد؟
نه تنها هر غم، غصه و گریهای بر مصائب کربلا و عاشورا ارزش ندارد، بلکه گاه مستوجب نکوهش و نفرین شخصیتی چون زینب کبری علیها السلام نیز می کردد! بسیاری پس از حرکت و رسیدن به کوفه برای ایشان گریه کردند، و بسیاری هم پس از عاشورا و پس از آن که کار از کار گذشت، گریه کردند و ضجه زدند! و حال آن که اگر ولایتشناس و ولایتپذیر بودند، تبعیت و حمایت میکردند، هرگز آن جنایات رخ نمیداد و سرنوشت مسلمانان این نمیشد.(ادامه دارد...)
قسمت اول :
همسفر با کاروان : چون به ویژه در این ایام، پرچم نهضت ابا عبداللّه الحسین علیه السلام را بر افراشتیم و مکرر اعلام مواضع نمودیم که یا اَباعَبْدِاللَّهِ اِنّی سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَکُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حارَبَکُمْ اِلی یَوْمِ الْقِیامَةِ ؛ پس همگی به دنبال بزرگان خاندان و سرورانی چون حضرات ابوالفضل، علی اکبر، زینب کبری، قاسم، عبداللّه، رباب و ... علیهم السلام، به صحنه و میدان آمدهایم.
آنان که به شهادت رسیدهاند، در جوار شهدای کربلا جای گرفتهاند، اما آنان که هنوز زنده هستند، به حرکت جهانی خود در کاروان امام سجاد و زینب کبری علیهما السلام، ادامه میدهند.
وَ ما رَأیتُ الّا جَمیلاً : مستکبران، جباران و ظالمان تاریخ، همیشه برای تطهیر خود و فریب مردمان، ادعای جبرگرایی کرده و گفتهاند: ما اختیاری نداشتیم، این بلایا و مصیبتها را خدا بر سر شما آورده است!
ابن زیاد ملعون نیز به حضرتش گفت: دیدی خدا با برادرانت چه کرد؟!؛ و ایشان در پاسخی کوتاه، اما ژرف، حکیمانه، عارفانه و البته سیاسی، فرمودند: وَ ما رَأیتُ الّا جَمیلاً - و من جز زیبایی ندیدم! چرا که شهید نظر میکند به وجه الله؛ پس وجه الله در او تجلی مییابد و این وجه بسیار زیباست؛ همان تجلی جمال الهی است.
سید الشهداء علیه السلام، خود وجه الله بود و شهدا همه نظر به او داشتند و زینب علیها السلام، شاهد تمام این زیباییها. پس فرمود: وَ ما رَأیتُ الّا جَمیلاً -
همسفر با کاروان - حضرت زینب سلام اللّه علیها در خطبه کوفه: اى كوفيان! اى نيرنگ بازان و پيمان شكنان و...! هرگز اشك چشمانتان خشك مباد و نالههايتان آرام نگيرد. آيا براى برادرم گريه مى كنيد؟ آرى به خدا سوگند بايد كه بگرييد، چرا كه شما شايسته گريستنيد؛ پس فراوان گريه كنيد و اندك بخنديد، چرا كه ننگ گريبان شما را گرفت و لكه آن براى هميشه به دامن شما نشست. شما به خشم خدا گرفتار گشته و خوارى و بيچارگى بر شما حتمى شده است..
اگر پيامبر از شما بپرسد، اين چه كارى بود كه با اهل بيت من كرديد،...، چه پاسخ خواهيد داد؟
نه تنها هر غم، غصه و گریهای بر مصائب کربلا و عاشورا ارزش ندارد، بلکه گاه مستوجب نکوهش و نفرین شخصیتی چون زینب کبری علیها السلام نیز می کردد! بسیاری پس از حرکت و رسیدن به کوفه برای ایشان گریه کردند، و بسیاری هم پس از عاشورا و پس از آن که کار از کار گذشت، گریه کردند و ضجه زدند! و حال آن که اگر ولایتشناس و ولایتپذیر بودند، تبعیت و حمایت میکردند، هرگز آن جنایات رخ نمیداد و سرنوشت مسلمانان این نمیشد.(ادامه دارد...)
- ۵۶۴
- ۱۴ خرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط