تقدیم به تمام پزشکانی که قلبشان از مرگ انسانیت و قدرنشناس

تقدیم به تمام پزشکانی که قلبشان از مرگ انسانیت و قدرنشناسی زخمیست...چراکه در زخم های عمیق التیامی جز اشک های قلم نیست:

چقدر باید کوردل بود
که قلب تو را چاک زد؟
و چقدر باید مُرد
تا فرهنگ تو را زنده کرد؟
مرگ؛
نه به معنای نبود تو
و حیات؛
مصداق حضور توست
حتی در دنیایی دیگر...
آن که نفس تو را می گیرد
مرده است
حتی اگر که نفس بکشد
ما "شهید" می خوانیمت
حتی اگر که هیچ مرجعی نپذیرد
که بستر بیمار عبادتگاه تو بود
و دستان خدا در دستان تو...
هنوز به لبخندت ایمان داریم
حتی اگر که نبینیمت
درست مثل خدا...

تقدیم به روح بزرگ دکتر پیرزاده