گـــــره زدن را بلـــــدم ...

گـــــره زدن را بلـــــدم ...
بلدم نگـــــاهم را به نگاهـــــت
دلم را به دلـــــت
تمام روزهای دلتنـــــگی را به شـــــبهای دلـــــواپسی گره بزنم...
وتمـــــام مـــــروارید های اشـــــکم را به یـــــکدیگر تا در خـــــطی صـــــاف از روی گـــــونه هایم سر بخـــــورند و در انتها به لبـــــهایم برسند که بـــــفهمم چقدر شور است طـــــعم نـــــبودنت...
اما یک گره را بلد نیـــــستم بزنم...
گره کـــــراوات تــــــــــو را...
بیا آبروداری کن که کـــــسی نفهمد این بانو گره زدن نمیداند...
گره کراواتت را خـــــودت بزن...
من حواس عـــــکاس را پرت میکـــــنم که نفهمد کداممان گره زدن بلد نیستیم!!
قول میدهم تا آخره کار عکاس...
دســـــتم روی گره و حواســـــم به چـــــشمهای تو باشد...