‍ تو همان سرو قدی؛ قامت زیبا داری

‍ تو همان سرو قدی؛ قامت زیبا داری
باغ را چون تو دلیلی‌ست... تماشا داری

نکند باز نیایی به سراغ غزلم!
شاه‌بیت غزلی؛ در دل ما جا داری

بنده‌ی عشقم و در حال و هوای تو دلم
گر چه تو میل به رفتن ز دل ما داری

بغلم کن که تنم سرد شده چون بهمن
که تو خود آتش مردادی و گرما داری

تو که در حسرت عشقم همه شب بیداری
پس چرا با منی و میل به حاشا داری؟

اگر آتش بزنی بر جگر سوخته‌ام
در دل سوخته‌ی من به خدا جا داری
‌ ‎‌‌‌