مهندسی بیحسی وقتی تجاوز عادی میشود

💥 مهندسیِ بی‌حسی؛ وقتی تجاوز، «عادی» می‌شود.
‌
❗️به این نمودار نگاه کنید. آمارها فریاد می‌زنند: در جنگ تحمیلی، دشمن تنها ۳۲٪ حملاتش را به مراکز نظامی متمرکز کرد؛ اما حدود ۷۰٪ تخریب‌ها متوجه مناطق مسکونی، تجاری و صنعتی بود.
با این حال، شنیدیم که بارها تکرار شد: «دشمن با مردم عادی کار ندارد.»
‌
🔸این تناقض، تصادفی نیست؛ بلکه نتیجه‌ یک عملیات ادراکی دقیق است. جنگ پیش از آنکه در خاکستر شهرها جاری شود، در ذهن‌ها آغاز شده است.
🔹دشمن از تکنیک روانشناختی «حساسیت‌زدایی منظم» استفاده کرده تا تجاوز را گام‌به‌گام از مرزهای غیرقابل‌قبول عبور داده و به واقعیتی تلخ اما «قابل تحمل» تبدیل کند.
‌
این مهندسی ذهن، سه مرحله حیاتی دارد:
‌
1⃣ جراحیِ مشروعیت: ابتدا با ایجاد نارضایتی، «نظام» از «میهن» جدا می‌شود. در این روایت، هر ضربه‌ای به ساختار حکومت، نه تجاوز به خاک، بلکه تلاشی برای «نجات مردم» تلقی می‌شود.
‌
2⃣ سفیدشوییِ جنایت: حمله به زیرساخت‌ها و مدارس، با ادعای «هدف قرار دادن ساختارهای نظامی» توجیه می‌شود. سپس با بهانه‌های واهی، حمله به مناطق مسکونی عادی‌سازی شده و حتی قربانیان، ناخواسته در توجیه جنایت سهیم می‌شوند.
‌
3⃣ بی‌حسیِ اخلاقی: در نهایت، همدلی عمومی به حداقل می‌رسد. بسیاری از مردم با شنیدن اخبار تخریب، به جای خشم، دچار انفعال می‌شوند و جنایت را بخشی از «هزینه‌های جنگ» می‌دانند.
‌
📌یادمان باشد تعرض به هر ذره از خاک، تجاوز به تمامیت ارضی است. حساسیت‌زدایی از تجاوز، یعنی تسلیم شدن در برابر فریبِ ضرورت‌های ساختگی.

┅┅┅┅🍃🇵🇸❤🇮🇷🍃┅┅┅┅┄