رود ایرانی سرگشته در دنبال بدبختی

رود ایرانی سرگشته در دنبال بدبختی
کند این ملت بدبخت استقبال بدبختی

میان کوچه ها بهر زن بدبخت ایرانی
ببین رمّال بدبختی که گیرد فال بدبختی

گدا در گوشه دیوار این کشور بدان ماند
که نقاشی به دیواری کشد تمثال بدبختی

بپای قصر ظالم نقش مظلومان به بین آری
بلند از پستی همت شود اقبال بدبختی

به پیشانی پیران داغ تزویر و ریا دیدی
ببازوی جوانان نیز بنگر خال بدبختی

کشیده یوسف ما بر سر بازار مصر غم
کلاف حیله در کف مشتری بین زال بدبختی

اجانب شد خریدار وطن اهل وطن را بین
ببازار خیانت ای عجب دلّال بدبختی

بدوش خود بدشمن می بریم آذوقه خود را
خدا را شرم از اطفالت کن ای حّمال بدبختی

میان آب و آتش مانده ایم از این سیاستها
همین است ای خرافاتی خردّجال بدبختی

بجان و مال یک جمع ستمکش تا زند آتش
ز مرکز پر ولایتها رود عمال بدبختی

به هر جا کعبه آمال ملت مجلس شوری ست
در ایران هست مجلس کعبه آمال بدبختی

فلک تا سیل اشک ما برانگیزد در این کشور
همه خاک مذلت بیزد از غربال بدبختی

نفاق و فقر و نادانی در این قرن اتم ما را
چه ننگین می کند محکوم اضمحلال بدبختی

برغم هر امیدی شهریارا کس نشد پیدا
که گیرد دست این جمع پریشان حال بدبختی

#شهریار