بزم شادی برپا بود در قصری بزرگ با انسان هایی حقیر ن

بزم شادی برپا بود ...در قصری بزرگ با انسان هایی حقیر ...نزدیک همان قصر اما ماجرا بر عکس بود ، خرابه ای بود حقیر که در آن انسان های بزرگی سکنی گرفته بودند..یکیشان به تازگی برادر از دست داده بود ، دیگری عمو را و دیگری پدر را ....بزرگ این جمع حالا باید بچه ها را آرام می کرد، از کربلا تا اینجا همه راه با تازیانه آمده بودند شاید دستان گرم او دل بچه ها را آرام می کرد ...اما حتی مهربانی اش در آرام کردن کودک بیقرار و دلتنگ پور اثر نداشت ...نگهبانان فهمیدند ، دشتی آوردند تا کودک آرام گیرد ، درون تشت اما ((سر )) پدر بود ...این تشت آمد و دختر برای همیشه آرام گرفت ..
شهادت حضرت رقیه (س) تسلیت ...