بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت دوم :
که حکمت هر حکمی از احکام الهی، نیاز بشر است و نه نیاز خدا. لذا هیچ‌گاه نیاندیشیم که خداوند متعال چه نیازی به نماز ما، روزه‌ ما، حج ما، قربانی ما و ... دارد؟ او هیچ نیازی ندارد. بلکه بیاندیشیم که ما چه نیازی به اطاعت و اجرای این احکام داریم و برای ما چه فوایدی دارد؟
ج)- و اما راجع به قربانی. قربان از قرابت است. یعنی کاری برای نزدیک شدن. و در آیه فوق نیز ذکر شد که - إِذْ قَرَّبا قُرْباناً - یعنی یادآور هنگامی که آن دو برای تقرب قربانی آوردند.
دقت شود که انسان هر لحظه در حال قربانی کردن محبوبی در راه محبوب بزرگ‌تر است. کسی که پول می‌دهد و کفش و لباسی می‌خرد، پولش را دوست دارد، اما آن را در راه به دست آوردن نیاز یا محبوب بالاتری قربانی می‌کند. حتی کسی که دو رکعت نماز می‌خواند، چند دقیقه از عمر گرانبهای خود را در راه به دست آوردن فواید و منافع نماز و رفع نیاز جسم و روح خود قربانی می‌کند. پس خداوند متعال با واجب کردن قربانی، به نیت قربانی، این مهم را القاء می‌نماید و توجه می‌دهد که تو هر زمان قربانی می‌کنی. اما دقت کن که چه چیزی را در راه چی قربانی می‌ کنی؟ و بیاموز که فقط خداوند متعال قابل قربانی است. یعنی هر چه داری در راه او مصرف کن. او را هدف بگیر و نه دیگری را. اگر عمر را قربانی می‌کنی تا پولی به دست آوری، در راه خدا باشد و اگر پول را قربانی می‌کنی تا لباسی یا غذایی تهیه کنی، در راه خدا باشد و اگر جان را قربانی می‌کنی که جان هر کسی درطول زندگی قربانی اهداف و امیالش می‌گردد در راه خدا باشد.(ادامه دارد...)