* کفشهایم را میپوشم و در زندگی قدم میزنم*

* کفشهایم را میپوشم و در زندگی قدم میزنم*
من زنده ام و زندگی
ارزش رفتن دارد،
آن قدر می روم تا صدای پاشنه هایم
گوش ناامیدی را کر کند،
خوب میدانم که گاه کفشها،
پاهایم را میزند، میفشارد و به درد میاورد،
امامن همچنان خواهم رفت،
زیرا زندگی ارزش لنگ لنگان رفتن را نیز دارد،
ماندن در کار نیست.
گذشته های دردناک را رها میکنم و به آینده نامعلوم
نمی اندیشم،
ولی این را میدانم؛
گذشته با آینده یکسان نیست،
زندگی نه ماندن است نه رسیدن،
زندگی به سادگی رفتن است،
به همین راحتی،
زندگی چقدر آسان است…