چرا مردم اخبار مذاکرات را از رسانه های بیگانه دنبال می ک

چرا مردم اخبار مذاکرات را از رسانه های بیگانه دنبال می کنند؟

طبیعی است، چون رسانه های داخلی ،سکوت اختیار میکنند.

دلیل این سکوت چیست؟

۱-احتمالا رسانه های رسمی نگران هستند که اگر زودتر از موعد چیزی بگویند، قطبِ مقابل(مخالفان نظام) از آن به عنوان «سندِ عقب‌نشینی» یا «امتیاز دادن» استفاده کند.
بنابراین، رسانه رسمی ترجیح می‌دهد «دیرِ امن» باشد تا «زودِ پرهزینه». آن‌ها صبر می‌کنند تا «توافق» یا «اتفاق» به یک امرِ انجام‌شده تبدیل شود که دیگر کسی نتواند آن را تغییر دهد، بعد خبر را طوری بسته‌بندی کنند که پیروزیِ نظام جلوه کند.
به عبارتی چون رسانه رسمی میخواهد توافق احتمالی را پیروزی معرفی کند، اگر در روند توافق این فضا را ایجاد و کند و سپس به توافق نرسد، این نوعی شکست تعبیر می‌شود.

۲-رسانه رسمی ایران دچار یک «تله‌ی مرجعیت» است.
وقتی رسانه رسمی خبر را اعلام می‌کند، یعنی مسئولیتِ رسمیِ آن خبر را پذیرفته است.
وقتی رسانه غربی خبر می‌دهد، اگر اشتباه باشد، هزینه امنیتی یا سیاسی برای حکومت ندارد. اما اگر رسانه رسمی اعلام کند و بعداً توافق به هم بخورد، رسانه رسمی «بی‌اعتبار» می‌شود.
تضاد: رسانه غربی «آزاد» است که ریسک کند و خبر نیمه‌کاره بدهد، اما رسانه رسمی «مقید» است که فقط خبرِ «قطعی» را بدهد. نتیجه این می‌شود که مردم رسانه رسمی را «عقب‌مانده» می‌بینند و رسانه غربی را «مطلع».

۳- در ایران، احتمالا خبرهای کلان (مذاکرات، جنگ) از فیلتر نهادهای بالادستی عبور می‌کند.
چیزی شبیه این که "خبر نمی‌تواند منتشر شود مگر اینکه «تأییدیه سطح بالا» داشته باشد.
چرا تأخیر دارد؟ چون در اتاق‌های تصمیم‌گیری، بین جناح‌های مختلف یا سطوح مختلف قدرت، بر سرِ «زمان» و «نحوه» اعلام خبر اختلاف وجود دارد. رسانه ملی تا زمانی که دستور مستقیم «بگو» را دریافت نکند، نمی‌تواند بنویسد.
در همین حال، خبرگزاری‌های خارجی یا منابعِ داخلِ ایران (که نشتِ اطلاعات می‌کنند)، محدودیتِ «تأییدیه سلسله‌مراتبی» را ندارند."

۴-گاهی خودِ نهادهای تصمیم‌گیر، اطلاعات را به رسانه خارجی می‌دهند (چون دسترسی به آن رسانه‌ها راحت‌تر است یا می‌خواهند «فشارِ بین‌المللی» را به نفعِ خودشان یا برای محک زدنِ واکنشِ طرفِ مقابل استفاده کنند).
رسانه رسمی در داخل، حق ندارد این بازی را بکند چون باید «ژستِ رسمی» بگیرد.
نتیجه: رسانه خارجی می‌شود «بلندگویِ غیررسمی» که حرف‌هایی را می‌زند که رسانه ملی امکان گفتنِ آن را ندارد.

مسئله این نیست که جمهوری اسلامی مردم را نامحرم می داند و کشورهای دیگر محرم.
مسئله اینست که رویکر محافظه گر و انفعالی وفتی به سمت سیاستگزاری برای رسانه می رود احتمال این آسیبها را در رسانه بوجود می آورد
چرا که طبیعت رسانه فعال بودن است و محافظه کاری دقیقا نقطه مخالف کارکرد یک رسانه است.

سیدسعید میرابراهیمی

✨ به جمعِ مخاطبانِ آگاهِ ما بپیوندید.
https://ble.ir/podcasteiran