آنچه از قرآن پیرامون شیر مادر می آموزیم :

آنچه از قرآن پیرامون شیر مادر می آموزیم :

 

حق شیردادن و شیرخوردن

آیه 233 سوره بقره با « والوادات یرضعن اولادهن حولین کاملین لمن ارادان یتم الرضاعه » آغاز می شود . در این آیه به جای کلمه متعارف ام به معنای مادر از کلمه والدات ( جمع والده ) استفاده شده است . والده به مادری گفته می شود که کودک را زاییده است در حالی که معنای ام ، هم مادر و هم کسی را که برجایگاه مادری نشسته شامل می شود.

 به عبارت دیگر ، این آیه این نکته را یادآور می شود که  حق شیردادن متعلق به والده است  .

به عبارتی مادر حق دارد از احساس رضایت جسمی ومعنوی ناشی از شیر دادن و دیگر برکات آن بهره مند شود و این حق را نمی توان از او سلب کرد در عین حال آن که نمی توان او را به شیر دادن اجبار نمود .

به طور کلی به دلایل بسیار ، هیچ شیری برای کودک مناسب تر از شیر مادر خودش نیست ؛ لذا کودک با تأکید این آیه کریمه حق دارد دوران شیر خواری را به طور طبیعی با بهره گیری از شیر مادر خودش سپری کند تا از مناسب ترین غذا وحمایت ایمونولوژیک و آثار مطلوب مترتب بر آن استفاده نماید .

در حقوق اسلامی بر همین پایه، حق حضانت کودک را در دوران شیر خواری با تأکید به مادر می دهند و نیز باز بر همین پایه اجرای برخی احکام به زمان دیگر پس از دوره شیردهی منتقل می گردد.