ﯼ ﺩﻝ ﺷﮑﺎﯾﺖﻫﺎ ﻣﮑﻦ ﺗﺎ ﻧﺸﻨﻮﺩ ﺩﻟﺪﺍﺭ ﻣﻦ

ﯼ ﺩﻝ ﺷﮑﺎﯾﺖﻫﺎ ﻣﮑﻦ ﺗﺎ ﻧﺸﻨﻮﺩ ﺩﻟﺪﺍﺭ ﻣﻦ
ﺍﯼ ﺩﻝ ﻧﻤﯽﺗﺮﺳﯽ ﻣﮕﺮ ﺍﺯ ﯾﺎﺭ ﺑﯽﺯﻧﻬﺎﺭ ﻣﻦ
ﺍﯼ ﺩﻝ ﻣﺮﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﻥ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﺷﮏ ﭼﻮﻥ ﺟﯿﺤﻮﻥ ﻣﻦ
ﻧﺸﻨﯿﺪﻩﺍﯼ ﺷﺐ ﺗﺎ ﺳﺤﺮ ﺁﻥ ﻧﺎﻟﻪﻫﺎﯼ ﺯﺍﺭ ﻣﻦ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺎﻣﯽ ﻣﺒﺮ ﺯﯾﻦ ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ
ﺍﯾﻦ ﺑﺲ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺧﻮﺩ ﺗﻮ ﺭﺍ ﮐﺎﮔﻪ ﺷﻮﯼ ﺍﺯ ﺧﺎﺭ ﻣﻦ
ﯾﺎﺩﺕ ﻧﻤﯽﺁﯾﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﺭﻭﺯﯼ ﮔﻔﺖ ﮔﻮ
ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺑﺲ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﮑﻦ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﮔﻠﺰﺍﺭ ﻣﻦ
ﭼﻮﻥ ﻣﻬﺮ ﺩﯾﺪﻡ ﺭﺍﯼ ﺍﻭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﺍﻧﺪﺭ ﭘﺎﯼ ﺍﻭ
ﮔﻔﺘﻢ ﻧﺒﺎﺷﻢ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺮ ﺗﻮ ﻧﺒﺎﺷﯽ ﯾﺎﺭ ﻣﻦ