زنانِ کورد و داعش

زنانِ کورد و داعش

کوردها در جنگها و دفاع از سرزمینشان برخلافِ دیگر ملل، زنان و مردانشان هر دو حضور دارند. زنانِ کورد، یگان‌های نظامی مستقل خودشان را دارند. به عبارتی، اولین تصویری که خودنمایی می‌کند، حضور همزمان زن و مرد در مختصات جنگی است. زن در چنین جنگی، دنباله روی سیاست‌های مردانه نیست. زن، منتظر رفع «خطرات فعلی» و حواله شدت مطالباتش به «فرصت‌های بعدی» نیست. برای مثال، زنانِ کوردستان سوریه تاکید دارند که این گزاره که «فقط مرد‌ها باید بجنگند» ساخته و پرداخته تفکرات مردسالارانه است و یک انحراف جدی است. آن‌ها تاکید می‌کنند که مبارزه برای یک زندگی بهتر، فقط وظیفه مرد‌ها نیست. و در این بین یکی از ابعاد «دفاع از دستاوردهای فعلی» بُعدِ دفاعی و نظامی است. آن‌ها همزمان که می‌جنگند، یک قرارداد اجتماعی دارند که حقوق انسانیشان را تضمین کرده. آن‌ها نخست وزیر زن دارند. وزرای زن دارند. در تمامی مدیریت‌های سیاسی و نظامی، خودشان حضور پررنگ دارند. و الگوی مدیریتی آن‌ها به سمت پنجاه، پنجاه پیش می‌رود. و شاید عمقِ تنفرِ داعش نسبت به زنان کورد در میدان جنگ، ناشی از همین واقعیت هاست. جنگجویانِ زن، نقش «ضدحال» را در پروسه «به ارگاسم رسیدن احمقانه داعش» ایفا می کنند...