‌من

‌من
تمام خنده هاے جہان را
گم کرده ام
پُر شده ام از این همہ تاریکے
حالا تو، هے از باران و کوچہ هاے خیس
شعر بمن بگو
از سیب و هوس
و من پشت مےکنم بہ هر چہ لبخند است
بہ هر چہ آفتاب...

رو مےکنم بہ شب،
بہ تمام بُغضے کہ راه نفسم را بند مےآورد
من هوا کم مےآورم...

عشق من، چیزے نگو
فقط بیا...