واقعی بودیم....

واقعی بودیم....
باورمان نکردند...
مجازی شدیم......
فیلترمون کردن!!!!!
و چه دنیایی ساختن برا ما نسل سوخته....
اما من گاهی دنیای مجازی و ادمهایش را به اطرافیانم ترجیح میدم....
وقتی بدون ترس از قضاوت مردم از دردام میگم....
یکیو پیدا کردم که درداش شبیهه من بود ولی از بس نگفته بودم باورم شده بود بی دردم ...
و دلیل این بغض که همیشه همراهمه و نفس کشیدن رو برام سخت میکنه نفهمیده بودم..
آهااااای کسایی که میگین نوشته هات خود منه..
دردای منه...
کجایید دوست دارم درداتونو بدونم ...
میشه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟