مادرم میگفت:

مادرم میگفت:
بہ دیوار تڪیہ ڪن،
ولے بہ مردها ، نہ ...!
ڪہ اگر دیوآر پشتت را خالے ڪرد،
سنگ است و گچ، نهایت سرت میشڪند..!
ولے اگر مردے رهایت ڪرد،
دلت میشڪند،
روح و تمام زندگیت میشڪند،
و زنے ڪہ بشڪند،
سنگ میشود،
سرد و سخت،
ڪہ نہ میخندد، و نہ میگرید..!
و این یعنے فاجعہ...!
فاجعہ زنیست ڪہ از دلدادہ گے ترسیدہ..!