مرا دوست بدار

مرا دوست بدار.
آنگونه که
در میدان سرخ جنگ،
هیتلر دوست می‌داشت
صدای گلوله‌ی نازی‌ها را،
آمیزش خون
نامه‌های کوتاه معشوقه‌ها را.

آنگونه که
گاه گلوله‌ای،
در تردید دل، به گِل برسد.
آتش بس!
و شبی
ناگاه
دستی در دستی بند شود.
سبز شود
و شبی
ناگاه
خنده از داد به بی‌داد رسد.
آتش بس!
مرا دوست بدار
کمی بیشتر
بیداد تر.