گر چه چون موج مرا شوق ز ود رستن بود

گر چه چون موج مرا شوق ز ود رستن بود
موج موج دل مـــن تشـــنه پیوســتن بــود

یک دم آرام ندیـدم دل خـود را همـه عمــر
بس که هر لحظه به صد حادثه آبستن بود

خواستــــم از تو به غیـر از تـو نخواهم اما
خواستنهــا همه موقوف توانســــتن بود

کاش از روز ازل هیــچ نمی دانستـــم
که هبوط ابدم از پی دانســتـــن بود

چشم تا باز کنم فرصت دیدار گذشت
همه طول سفر یک چمدان بستن بود